Het verhaal van Charlotte Le Conge Kleyn: de geboorte van James, Julius en tweeling Oliver en Charly

Charlotte Le Conge Kleyn is mama van James, Julius en de tweeling Oliver en Charly, ze is bedrijfsjurist én yogadocent. In 3,5 jaar tijd werd ze mama van 4 jongens. Ze werden allemaal met een (spoed-)keizersnede geboren. Speciaal voor Mama’en schreef ze haar verhaal op.

Vaak heb ik eraan teruggedacht,

het moment dat een vriendinnetje tijdens onze studententijd riep: ‘Als ik kinderen neem, ga ik sowieso voor een keizersnede.’ Nu, zoveel jaren later, is het natuurlijk helemaal geen kwestie van kinderen nemen, maar hopen dat je gezonde kinderen kunt krijgen. En inmiddels – drie keizersnedes rijker – kan ik ook wel zeggen: probeer het vaginaal. Want wát was het een grote wens van mij om natuurlijk te bevallen, maar alledrie de keren werd het toch een keizersnede…

De geboorte van nummer één

Mijn eerste zwangerschap was één groot feest. Maar op een specifieke avond, toen vrienden vroegen of we nog een drankje wilde drinken op het Amstelveldje, dacht ik: nee. Vanavond zou het wel eens kunnen gebeuren. Het was een volle, rode bloedmaan en ik had mezelf die dag helemaal volgestopt met ananasharten, tonic, en frambozenbladthee. Ik was er klaar voor.

Nog geen uur lagen we in bed, en yes! Mijn vliezen braken. Vanaf de wc riep ik mijn man, die net in zijn remslaap lag. ‘Oké’, mompelde hij terug. ‘Moet ik opstaan?’ Lichtelijk geïrriteerd reageerde ik: ‘Nee, je mag lekker blijven liggen… Natuurlijk niet! Je moet nú de verloskundige bellen!’ Aan de telefoon begon de verloskundige vragen te stellen over het vruchtwater. Of het Kermit-groen was of slootwater-groen? Wisten wij veel… Het was gewoon hartstikke groen, en ze moest direct onze kant opkomen. Bij aankomst meldde ze dat ze me zou overdragen aan het ziekenhuis. Onze baby had in het vruchtwater gepoept, en dat zou stress kunnen betekenen. De bevalling mocht niet te lang meer op zich laten wachten.

Alles wat ik niet had gepland

In het ziekenhuis aangekomen, had ik vooral ontzettend veel zin om het klusje snel te klaren. Ik werd, zónder eerst een echo te maken, door een wat onzekere arts-assistent (zo een die net uit de schoolbanken komt en je niet durft aan te kijken) aan de weeënopwekkers gelegd, en ik mocht volgens hem niet meer van het bed af. Mijn enorme yogabal had ik dus voor niets meegenomen. De opwekkers werden flink opgevoerd en we werden vervolgens de hele nacht alleen gelaten.

Toen gebeurde alles wat ik niet gepland had. Een weeënstorm, beenweeën, rugweeën, overgeven, en op een bepaald moment kwamen er zelfs heuse drolletjes (van de baby!) uit me. Mijn man begon zich nogal zorgen te maken en drukte op de bel. We waren inmiddels al acht uur verder en ik had voor mijn gevoel mijn pijngrens volledig bereikt. Ik kon niet meer, maar wat bleek: het was wissel van de wacht en op dat moment was er geen arts beschikbaar… Nóg een uur later kwam een blond meisje met frisgewassen haren onze kamer binnen. Zij deed wat natuurlijk al veel eerder had moeten gebeuren: voelen. We zagen haar schrikken.

Spoedkeizersnede

Er was sprake van volledige ontsluiting, ik had persdrang, maar ze voelde ook een voetje naast het hoofdje. De gynaecologe werd erbij gehaald. Nadat zij het verhaal had aangehoord, vroeg ze of ik voor een natuurlijke bevalling of een keizersnede zou kiezen. Ik was allang het moment gepasseerd dat ik überhaupt nog iets kon uitbrengen. Dus mijn man vroeg heel wijs naar de risico’s. Ze zou nog een keer zelf voelen en toen ze dat deed, riep ze: ‘Ho stop, je kunt helemaal niet natuurlijk bevallen!’ En dat was het moment waarop ik met spoed naar de operatiekamer werd gereden. Een patiënt uit de ok, ik erin, een verkeerde ruggenprik, mijn man in een groot wit Teletubbie-pak, en enkele minuten later werd daar onze eerste zoon James via een keizersnede ter wereld gebracht. Wat een rijkdom!

Zes weken na de bevalling begrepen we dat de betreffende arts-assistent zijn carrière bij gynaecologie wel kon vergeten. Door simpelweg een echo te maken bij aankomst in het ziekenhuis, had ons een hoop ellende bespaard kunnen blijven.

Met goede moed de tweede bevalling tegemoet

Ik was van plan mijn eerste bevalling te ‘vergeten’, maar toen ik zwanger was van nummer twee kwam alles weer boven. Hoe dichterbij de uitgerekende datum, hoe spannender ik het vond. Deze zwangerschap was ook nog eens wat minder zorgeloos, want ik had negen maanden last van extreme zwangerschapsmisselijkheid. Ik besloot er alles aan te doen om me goed voor te bereiden op een natuurlijke bevalling. Een cursus hypnobirthing, shiatsu, acupunctuur, yoga en mijn man en ik besloten ook EMDR te proberen om onze vorige bevalling te verwerken. Ik denk niet dat het zozeer het zwaaiende stokje is geweest dat z’n werk heeft gedaan, maar wél het bespreken van onze ervaring. Toen mijn man vertelde dat hij dacht dat hij zijn vrouw en kind zou verliezen, vloeide bij mij de tranen. Wat goed dat we dit bespraken! Met goede moed gingen we de tweede bevalling tegemoet.

Echter bleek nummer twee óók in een onmogelijke stuit te liggen, en niet meer te willen draaien. Het zou dus weer een keizersnede worden, maar dan wel in een ander ziekenhuis en met een doula. Dat was precies wat we nodig hadden op dat moment. Ik had heel sterk de wens dat deze baby zelf mocht aangeven wanneer hij wilde komen. En dat was mogelijk in dit ziekenhuis. Keizersnede twee was helemaal oké. We waren in de wolken van onze tweede zoon Julius, met zijn 4,2 kg schoon aan de haak.

Nummer drie (én vier!)

En dan blijk je binnen een jaar zwanger te zijn van nummer drie én nummer vier: een eeneiige tweeling, wat een feest! Nu besloot ik zelf, op voorhand, het natuurlijk bevallen te laten voor wat het was. Met twee eerdere keizersnedes en een risicovolle zwangerschap (ze deelden namelijk een placenta), gaf deze beslissing mij direct rust. Bovendien bleek al snel dat een van de baby’s wederom in stuit lag. Ook wist ik dat de 37 weken niet mocht worden gepasseerd, omdat de kans op complicaties dan toeneemt.

De twinnies besloten eerder te komen en met 36 weken werd ik met weeën opgenomen in het ziekenhuis. Een spoedkeizersnede werd georganiseerd en een heel team van specialisten stond klaar. Eerst werd onze zoon Oliver geboren en twee minuten later zijn broertje Charly. Voor mijn gevoel huilde Charly niet genoeg en ik maakte me zorgen. Op dat moment werd hij weggehaald in verband met een insufficiënte ademhaling.

Een gezond kindje is niet vanzelfsprekend

Waar mijn man bij de geboorte van James nog onze vluchttas vergat, stond hij dit keer volledig aan. Wat een power! Later grapte hij dat ‘ie het na twee keer wel begon te begrijpen. Hij verloor Charly geen moment uit het oog. Nadat de jongens uit mijn buik waren gehaald, bleef ik alleen achter op de recovery. Ik had gekozen voor een zogenoemde gentle sectio en wilde, in verband met mijn grote borstvoedingswens, mijn kinderen zo snel mogelijk aan de borst. Niemand kon mij op dat moment vertellen waar mijn man was en hoe het met Charly ging. Ik schrok erg toen ik de foto’s van Charly bekeek, die op het fototoestel stonden die nog op het bed lag.

Na drieënhalf uur was mijn man daar eindelijk en reed mij naar de afdeling Neonatologie. Daar lag onze lieve kleine Charly met een soort Spiderman-masker op. Wanneer je die afdeling binnenkomt met allemaal tentjes waarin kindjes liggen, sommigen zo groot als je hand, besef je dat een gezond kindje niet vanzelfsprekend is. Ik vroeg of Charly’s maskertje af mocht en ik hem op mijn borst mocht leggen. Dit voelde zo bijzonder en nog diezelfde avond werd hij met ons herenigd. We waren compleet, en intens gelukkig.

Jij beslist!

Na drie bijzondere, zulke verschillende, geboortes is mijn ervaring dat je altijd voor jezelf moet opkomen. Ziekenhuizen handelen volgens vaste protocollen, maar er is altijd een alternatief. Vraag naar dat alternatief. Laat jouw hartenwens via jezelf, je partner of een doula uitspreken. Jij beslist.

Volg Charlotte op Instagram: @charly_lck