Het verhaal van Melanie von Muhlen: de geboorte van Oliver, Felipa en Alixe

Melanie von Muhlen is mama van Oliver, Felipa en Alixe, was founder en creative director van baby-, kinder- en mamakledingmerk JENEST en is bezig haar eigen coaching praktijk op te zetten (vanaf september 2020) voor aanstaande mama’s en baby’s. Speciaal voor Mama’en deelt ze haar mooie bevallingsverhalen en haar fijne tips.

‘It’s magic’,

zo bracht ik het nieuws van de geboorte van onze eerste zoon Oliver de wereld in. En dit omschrijft ook mijn bevalling. Ik weet het nog zó goed, ik kwam thuis na een zwangerschapsyoga-les en ineens had ik het gevoel van vertrouwen in mijn lijf te pakken. Ik was er klaar voor. Ik had de voorbereidingen getroffen die voor mij belangrijk waren. Alsof ik een marathon ging lopen. Daar hoorde vooral goed en gezond eten bij, en voldoende slapen.

In mijn eigen wereld

Bij ons eerste kindje dacht ik dat ik absoluut in het ziekenhuis wilde bevallen. Zo deed iedereen het toch? En ik wist eigenlijk ook niet beter. Maar toen ik het idee kreeg dat het aan het rommelen was en de bevalling was begonnen, merkte ik dat ik het fijn vond om me terug te trekken en had ik behoefte aan rust. Ik lag op de bank, op mijn zij, met een kussen tussen mijn benen en een warme kruik, en ben heel meditatief met mijn ademhaling bezig geweest. Als er een wee kwam, merkte ik dat ik het ook fijn vond om te staan en op mijn benen heen en weer te wiegen of ergens overheen te hangen. Ook een warme douche heb ik als heel prettig ervaren.

Job, mijn man, was op de achtergrond en bood me af en toe iets aan. Ik vertelde hem dat het goed was zo. Het was fijn om dat uit te spreken, want ik wist van tevoren natuurlijk ook niet hoe het allemaal zou gaan. Ik wilde hem absoluut niet tekortdoen, dus ik had hem gezegd dat ik zou aangeven als ik iets wilde of nodig had. Omdat ik zó in mijn eigen wereld zat, vorderde de tijd en op een gegeven moment had Job door dat ik frequent, om de zoveel minuten, een wee had. ‘Zal ik de verloskundige bellen?’, zei hij. Dat leek me een goed idee, maar ik zei daarbij ook tegen Job dat het echt nog wel heel lang kon duren. Want dat is een bevalling toch, hels én het duurt heel erg lang? Dit idee had ik toch overgenomen van andere verhalen.

Te laat voor het ziekenhuis

Onze verloskundige Milou kwam binnen en merkte op dat ik al op 8 centimeter ontsluiting zat. Te laat om naar het ziekenhuis te gaan, zei ze. Mijn eerste reactie: hè? Maar dat kan niet, ik moet naar het ziekenhuis…! Milou legde uit dat we daar dan te laat zouden aankomen. Wat ik toen geleerd heb? Je verloskundige voor de volle 100% vertrouwen. Ik zei: ‘Als het echt niet meer kan, geef ik me graag helemaal over en dan zou het fijn zijn als je mij precies zegt wat ik moet doen’. Zó belangrijk om je op dat moment helemaal te durven overgeven, want dat zorgt voor een bepaalde ontspanning die fundamenteel is voor de bevalling.
Zelfs toen Milou me vertelde dat ze uit voorzorg een ambulance en de brandweer ging bellen (was nodig, omdat wij op 3-hoog in Amsterdam woonden), omdat Oliver in het vruchtwater had gepoept wat voor complicaties zou kunnen zorgen, bleef ik rustig. Mocht het nodig zijn, zouden we na afloop direct naar het ziekenhuis kunnen. Voor Job was dit heftig, maar ik had me volledig overgegeven aan de situatie. Ik kon er toch niets aan veranderen en ging helemaal uit van het goede. Mijn gedachten waren: het is fijn als het er allemaal is, mocht het nodig zijn…

Focus op mijn navel

Tijdens het persen, vond ik het fijn om een koud washandje op mijn voorhoofd te hebben en richtte ik me steeds op mijn navel die uitgeplopt was. Mijn navel werd bij het persen steeds boller en ik wist: hoe boller de navel, hoe ‘beter’ de perswee. Achteraf gezien vond ik het fijn om me ergens op te kunnen focussen. In mijn geval dus m’n navel, maar ik kan me voorstellen dat dit ook een ander visueel beeld kan zijn. Uiteindelijk waren de brandweer en ambulance er inderdaad alleen als voorzorg, en is onze zoon Oliver gezond en wel op de wereld gekomen. Het was zó bijzonder in ons eigen fijne huis, en hij is geen seconde bij ons vandaan geweest. Meteen bij ons op de borst en we hebben de rest van de dag met z’n drieën in bed gelegen. Wat een geluk!

Een leeg hoofd

Bij onze tweede wilden we juist heel graag thuis bevallen, omdat onze eerste ervaring met Oliver zó bijzonder was geweest. En daar was onze dochter Felipa. Weer een hele mooie bevalling.
Bij onze derde kindje Alixe, heb ik gemerkt hoe belangrijk het is om een ‘leeg hoofd’ te hebben om de bevalling op gang te helpen. Ik kon me pas ontspannen toen de andere kindjes niet meer in huis waren. Ook al lagen ze te slapen, het was gewoon het gevoel. Pas toen ze weg waren kwamen de weeën regelmatiger op gang en kon ik me weer helemaal overgeven.

Wat ik je heel graag wil meegeven…

1) Heb vertrouwen in je lijf. Ik geloof heel erg dat dat positief kan bijdragen. Dat als je naar jezelf in de spiegel kijkt, je denkt: ‘Ja, ik mag er zijn!’ Dat je lekker in je vel zit en blij bent met hoe je eruitziet. Mij hielp het daarom ook om te blijven bewegen tijdens de zwangerschap, en voor de uitgerekende datum mezelf in de watten te leggen met een gezichtsbehandeling, manicure, pedicure, of wat je ook fijn vindt.
2) Geef je over aan de situatie. Het is zo fijn om je verloskundige volledig te vertrouwen en goed naar haar te luisteren. Dit zorgt voor een bepaalde ontspanning wat o zo belangrijk is bij je bevalling.
3) Ga aan de slag met je ademhaling. Dit kan een enorme steun zijn. Leer hoe je controle kunt krijgen over je ademhaling. Heel fijn tijdens de bevalling, maar ik pas dit nog steeds toe als ik me bijvoorbeeld een keer hard stoot.

Over positieve bevallingsverhalen

Ik merkte dat mijn positieve bevallingsverhaal niet altijd goed werd ontvangen. Ik denk dat dat komt door de veelal negatieve verhalen die er rondom bevallingen zijn. Maar ik geloof juist dat positieve verhalen een positief effect kunnen hebben op de voorbereiding van het mooiste moment in je leven. Omdat ik vaak moeite had met de reacties van andere mensen (vooral was er veel ongeloof), was het voor mij belangrijk om na de bevallingen mijn ervaring eerst met Job door te spreken en vervolgens ook met de verloskundige. Die maken je verhaal uiteindelijk helemaal compleet. Mijn ervaring vervolgens op papier zetten in een dagboekvorm, was ook heel fijn en zo kan ik het altijd teruglezen. Daarmee kon ik onze beleving ook een ‘plek’ geven.
Hoe lastig het gevoel ook is dat anderen je niet geloven, het belangrijkste is dat wij weten hoe magisch het was. En dat zal voor altijd iets tussen ons zijn. Ontvang je gave als een geschenk, een belofte, een aanwijzing, een opdracht en ga ermee aan de slag; dit is dan ook wat ik vanaf nu ga doen. Als de verloskundige de laatste check komt doen en merkt dat er nog extra hulp nodig is, dan verwijst de verloskundige mij door. Van het helpen met een onrustige baby tot structuur in het gezin aanbrengen.

Volg Melanie op Instagram: @melmuhlen