Het verhaal van Nina van Hilst: de geboorte van Tala

Nina van Hilst is mama van Tala, ze is motherhood- en portretfotografe, schrijver met een focus op duurzaamheid én founder van de self-care webshop Botane.nl. Voor Mama’en schreef ze haar prachtige geboorteverhaal op. Over vrouwelijke kracht, vertrouwen en een baarkruk.

Met eigen ogen had ik gezien hoe krachtig het vrouwelijk lichaam is.

Eerder was ik bij twee bevallingen van alleenstaande vriendinnen. Tijdens mijn zwangerschap had ik dan ook vertrouwen in de bevalling. Vertrouwen dat wij als vrouw, of alle vrouwelijke dieren, gemaakt zijn om nieuw leven op aarde te brengen. De twee uur durende hypnobirthing-workshop leerde mijn vriend en mij trucs om vol in dat vertrouwen te blijven. Zowel in de aanloop naar, als tijdens de bevalling. De pregnancy yoga die ik vanaf week 30 wekelijks bezocht, waren geen yogalessen zoals ik voor mijn zwangerschap gewend was. De yogadocente, die ook ruim twintig jaar verloskundige was, gaf tips over connecten met je baby, hoe fysiek een bevalling het beste werkt en dat we allemaal op een andere manier het beste met pijn kunnen dealen. Thuis nam ik twee keer per dag 10 minuten de tijd voor een visualisatie tijdens een rustmoment op bed. Tien minuten lang samen met de baby in mijn buik repeteerde ik onze ‘droombevalling’. Kalm, in harmonie met mijn vriend, pijnloos en zo’n 6 uur durend. Al grapte ik enkele keren in de yogales tegen mijn mede-zwangeren dat de bevalling in 2 uur wel over mocht zijn.

Instinctief dimde ik de lichten

Het was een week voor uitgerekende datum. Mijn vriend en ik liepen in de ochtend naar de verloskundige. De checks waren oké, de baby was goed ingedaald en mijn bloeddruk was iets omhoog. We wandelden ook weer een half uur naar huis. Onderweg moest ik enkele keren stoppen vanwege wat trekken aan mijn buik. Begin van de avond veranderde het trekken wat meer in krampen. Vergelijkbaar met ongesteldheidspijn. Het zouden vast voorweeën zijn. Dat heeft iedereen toch? Mijn vriend ging nog naar een cursus. Instinctief dimde ik de lichten, deed de gordijnen dicht en ging in lotus op de bank zitten. Na een uur kwam mijn vriend thuis en ik voelde me nog hetzelfde. Relaxed, geen pijn. En of hij de hond nog even uit wilde laten. Inmiddels was het drie uur later en ik belde voor de zekerheid de verloskundige toch maar even. Aan mijn verhaal te horen dacht ze nog niet dat ik aan het bevallen was. Ze adviseerde me in bad te gaan. Met mijn zware lichaam eenmaal in bad, deden de krampen opeens heel veel pijn. Nadat ik me er weer uit gehesen had en opwarmend op mijn zij in bed lag, nam de pijn weer af tot een soort oncomfortabele ongesteldheidskrampen.

Mijn plek in het bos

Steeds keerde ik weer terug naar mijn rustige plek in een bos, mijn zen-plek zoals ik deze geoefend had met hypnobirthing. Ik belde de verloskundige opnieuw. Ze dacht nu dat de bevalling wellicht net gestart was en was nog niet van plan om langs te komen. “Kom toch maar even,” vroeg ik haar. Toen ze er was, zag ze hoe rustig ik was en wilde eigenlijk niet checken hoe ver mijn ontsluiting zou zijn om het proces niet af te remmen. “Kijk toch maar even,” drong ik haar aan. Zeven centimeter! O help. Dat was toch even schrikken. “Wil je het thuis doorzetten of in het bevalcentrum zoals gepland?,” vroeg ze. Net op tijd konden we nog in de taxi naar het bevalcentrum. Ook in de taxi dook ik weer terug in mijn meditatie-achtige staat. Naar mijn plek in het bos. Of ik een rolstoel wilde, vroegen ze me eenmaal aangekomen bij het bevalcentrum. Van een oma had ik ooit gehoord: blijven lopen tijdens de bevalling. Dus dat deed ik.

Compleet in trance

De krampen waren veranderd in heftige weeën en steeds na een minuut stond ik steunend in de lift, tegen een muur, aan een deurpost, de wee te verwerken. Tot ik in de bevalkamer was. Ik trok al mijn kleren uit, maar uitleggen welk shirt ik uit de volle vluchttas nodig had, lukte niet meer. Ook het heerlijk uitziende bevalbad bleef onaangeraakt. Compleet naakt, met mijn armen leunend op het omhoog gezette bed en mijn vriend en de verloskundige die mijn rugweeën weg masseerden, zong ik de laatste centimeters van mijn ontsluiting uit. Mijn ouders konden het nog nét redden vanuit Brabant om erbij te zijn. Mijn moeder in de bevalkamer, mijn vader zenuwachtig wachtend op de gang. Of de ontsluitingsweeën pijn deden? Nee. Wel was ik compleet in trance. Bij iedere wee probeerde ik bewust naar die verkramping toe te gaan. De mantra dat iedere wee me dichter bij de baby bracht, bleef door mijn hoofd gaan. Ik heb geen ademhalingsoefening of tactiek ingezet. Een rustige ademhaling, zoals ik al jaren met yoga doe, was voldoende.

Liggend persen deed nog zo veel meer pijn

En toen kwamen de persweeën. Nog steeds was ik vol vertrouwen om de bevalling verticaal te doen. De baarkruk werd erbij gehaald. En terwijl ik me altijd een comfortabele kruk voorgesteld had, stond er ineens een minuscuul krukje klaar. Waarvan ik geen idee had hoe ik er in hemelsnaam met die gigantische buik op moest zitten. Het voelde ineens heel ongemakkelijk. Na een kwartier persen gebeurde er niks en moest ik van de verloskundige, tegen mijn overtuiging in, toch op het bed liggen. Weer een kwartier persen, wat toch niet zo pijnloos was, en nog steeds geen verbetering. De baby kwam er steeds een stukje uit en tussen de weeën ontspande ik me zo veel, dat de baby weer terugschoot. Liggend deed het persen nog zo veel meer pijn. Dit was het moment dat ik dacht: haal die arts maar, spuit me maar plat en haal die baby eruit. Ik kan het niet meer.

We zijn gemaakt om te bevallen

“Mag ik het nog even proberen op de kruk?” vroeg ik. Ik kreeg nog een laatste kans. En toen was het daar weer. Het vertrouwen dat wij als vrouw fysiek gemaakt zijn om te bevallen. Alle kracht van alle vrouwen en vrouwelijke dieren die me voor gingen, was daar ineens. En na drie keer persen was ze daar. Luid brullend lag ze bovenop mijn borst. Mijn bevalling was precies gegaan zoals ik me had voorgesteld in onze dagelijkse visualisaties op bed. In 6 uur tijd, waarvan ik de eerste uren nog niet door had dat ik werkelijk aan het bevallen was. Rustig, in harmonie en pijnloos. Het moment van besef dat de bevalling gestart was, tot dit moment met het liefste baby’tje in mijn armen, duurde 2,5 uur. Precies zoals ik gegrapt had.

Volg Nina op Instagram: @byninavanhilst